Granietsteen snijmachine Prijs te koop

• Classificatie van tektonische ontstaansgeschiedenis van graniet:

Sommige moderne graniettheorieën bevatten een hypothese dat de vorming van graniet verband houdt met gebergtevorming en regionaal metamorfisme. Vanuit dit gezichtspunt gaat de traditionele trogtheorie ervan uit dat graniet met verschillende kenmerken kan worden gevormd in verschillende stadia van de trogplooiterugkeer of orogenese, en verdeelt het graniet in homoogeen graniet, laat orogeen graniet en post-orogeen graniet, dat nog steeds door sommige geologen wordt gebruikt. Graniet is voornamelijk geconcentreerd in orogene gordels, en de beste reden voor deze relatie is dat graniet een plutonische rots is die alleen door gebergtevorming aan het oppervlak kan worden blootgesteld. Na een samenvatting van de onderzoeksresultaten van graniet in de afgelopen 40 jaar, heeft PitcherW.S. stelde een meer redelijke tektonische classificatie van graniet voor, namelijk het westelijke Pacifische type (eilandboogtype), het Andes-type (continentale margeboogtype), het Hercynische type (continentale botsingstype), het Caledonische type (verheven na botsing) en het Nigeriaanse type (hoofdspleettype). Ook worden de fundamentele geologische kenmerken van graniet in verschillende omgevingen gegeven [5]. De classificatie van Pitcher is echter gebaseerd op regio-gebaseerde generalisatie, en sommige soorten geselecteerde gebieden zijn niet representatief, zoals de Himalaya-orogenese gordel die typerend is voor land-landbotsingen, en sommige delen van de Hercynische gordel in Europa die zijn gevormd door uitbreidingsactie [3]. De belangrijkste kloof is slechts een fase in het proces van spanning en dunner worden van de aardkorst, en het kan passender zijn om extensioneel als omgeving te gebruiken; de verschillende geologische en geochemische kenmerken van eilandbooggraniet met continentale aardkorstbasis lijken sterk op continentaal margebooggraniet, dat moeilijk te onderscheiden is, en het is redelijker om ze in één categorie in te delen (volwassen boog). De theorie van volwassenheid van de aardkorst is een nieuwe theorie in de tektoniektheorie, die wordt gekenmerkt door het benadrukken van de kenmerken van materiële samenstelling en evolutie in verschillende stadia van de aardkorst in het proces van tektonische evolutie.

Volgens de theorie van rijpheid van de aardkorst en verwijzend naar de classificatie van Pitcher, is de tektonische omgeving van graniet verdeeld in de volgende typen:

(1) Spanningsovergangskorstgraniet (ECG), dat wordt geproduceerd in de trekomgeving van kloofvorming en continentale desintegratie, wordt gevormd als gevolg van het dunner worden van de korst door trek en het opwellen van hete materialen in de bovenmantel, waardoor de korst een omgeving met hoge- temperatuur en lage- druk vormt, en de aardkorst gedeeltelijk opnieuw smelt, waardoor een groot aantal granietintrusies en metamorfe condensatiegesteenten ontstaat die een extreem hoge temperatuur vertegenwoordigen. geothermische gradiënt. Tegelijkertijd worden de thermische materialen die in de bovenmantel opwellen gemengd met de hete materialen van de aardkorst langs de trekbreuken, en worden de materialen van de continentale korst omgezet in overgangstypen, waardoor graniet van de trekovergangskorst wordt gevormd.

(2) Onrijp booggraniet (IAG), een soort geëxtrudeerd overgangskorstgraniet, dat wordt gevormd in de onrijpe eilandboog, wordt voornamelijk gevormd door basaltrotsen tijdens een reeks complexe geologische processen aan de continentale rand onder subductie, door smelten of metasomatisme. Dit graniet heeft veel kenmerken van de mantelbron en de geochemische kenmerken zijn vergelijkbaar met die van graniet van het M--type.

En

(3) volwassen booggraniet (MAG), een ander type geëxtrudeerd overgangsgraniet. Het wordt voornamelijk gevormd in twee tektonische omgevingen: de continentale rand van het Andes-type en de eilandboog met het Precambrium-massief. De geochemische kenmerken van deze twee tektonische omgevingen liggen tussen mantel- en korstbronnen, vanwege het feit dat meer aardkorstbronmateriaal betrokken is bij magmatische activiteit.

(4) Synorogeen graniet (SOG), dat gelijkwaardig is aan het co-orogene en laat-orogene graniet in de traditionele classificatie. De meer typische granieten in de Himalaya-gordel worden in principe gevormd door het hersmelten van materialen uit de continentale aardkorst, en hun geochemische kenmerken hebben de kenmerken van continentale korst.

(5) Post-orogeen graniet (POG), een kleine indringing gevormd door lokale magmakamers. Het is belangrijk om hier op te merken dat type A graniet, waarvan algemeen wordt aangenomen dat de vorming ervan verband houdt met de werking van kloven. Volgens Xu Baoliang, Huang Fusheng et al. wordt aangenomen dat er drie tektonische omgevingen kunnen zijn voor graniet van het A--type, namelijk plaatmarge (late orogene periode), transitionele (na orogene periode) en intraplate (riftvallei, kloof--achtige vallei) [6]. In feite kan type A-graniet gevormd zijn tijdens de orogene periode en de her-opening van het continentale massief, dat wil zeggen in de vroege fase van het splitsingsproces.

• Evolutietrend van materiaalsamenstelling van graniet:

De geotectonische omgeving van granietformatie wordt voornamelijk bepaald door de tektonische locatie en de uitgebreide geologische kenmerken van rotsassemblage, sedimentaire constructie en metamorfose. Aan de andere kant worden in een bepaalde tektonische omgeving de materiële bron, de mate van differentiatie en metamorfose van graniet beheerst door de tektonische omgeving, dus het heeft ook unieke petrochemische kenmerken, die kunnen worden gebruikt als een onderscheidende marker van de tektonische omgeving gevormd door graniet, en een basis vormen voor de studie van regionale tektonische evolutie.

In de begindagen van de platentektoniektheorie werd de componentpolariteit van eilandbogen ontdekt, wat feitelijk een weerspiegeling is van de ordelijkheid van de elementaire geochemie in verschillende stadia van de tektonische evolutie. De verschillende soorten aardkorst komen in de eerste plaats tot uiting in hun materiële samenstelling. De oceanische korst bestaat bijna geheel uit basaltrotsen, en wanneer de oceaanbodem tot op zekere hoogte uitzet, kan de subductie van de continentale rand een reeks volwassen en onvolwassen eilandbogen vormen, maar hun materiële samenstelling is heel anders dan die van de oceaan of het continent. De ontwikkeling van de primaire granietlaag van de onrijpe boog naar het plagioklaasgraniet totdat de grootschalige kaliumveldspaatvorming plaatsvindt, is een basiswet van de evolutie van de oceanische korst naar de extrusie-overgangskorst naar de continentale korst. Zoals we allemaal weten is het grootste verschil tussen de continentale korst en de oceanische korst de dikte van de silicium-aluminiumlaag, omdat de dikte van de silicium-aluminiumlaag geleidelijk toeneemt van de oceaan naar het continent, het gehalte aan SiO₂ in graniet ook geleidelijk toeneemt, en het gehalte aan alkalische stoffen ook geleidelijk toeneemt, vooral de verandering van K₂O is duidelijker. Terwijl de platentektoniek deze verandering in het K₂O-gehalte combineert met de snelheid en diepte van de subductie, combineert Peive AB de verandering in het K₂O-gehalte met de rijpheid van de aardkorst, en houdt rekening met het relatieve gehalte aan K₂O ten opzichte van Na₂O, dat wil zeggen de verandering in de verhouding tussen K₂O/Na₂O, en concludeert dat deze verhouding toeneemt met de evolutie van de oceanische korst tot de continentale korst. Integendeel, het oxidegehalte van Mg, Fe, Ca en andere elementen nam geleidelijk af, wat de voortdurende transformatie van het mantel-gedifferentieerde magma weerspiegelt.

Wat sporenelementen betreft, hebben Pearce JA et al. hebben veel werk verricht en een verspreidingspatroon van sporenelementen gegeven in een typische tektonische omgeving []. Uit het onderzoek van Pearce kunnen de volgende conclusies worden getrokken: Pb, Be, Th, Ta, Nb en andere grote ionische lithofiele elementen.

Hoewel de overvloed enigszins fluctueert, neemt deze feitelijk toe van de oceaan naar het continent. De overvloed aan Hf, Zr, Y en andere elementen nam echter licht af, waardoor de distributiecurve van sporenelementen een toenemende helling vertoonde van de oceaan naar het continent, en de Pb/Y-verhouding ook toenam. Een ander opmerkelijk feit is dat granieten met eigenschappen van de continentale aardkorst (waaronder kloven, co-botsingsperioden en post-botsingsperioden) allemaal negatieve Ba-afwijkingen hebben. Isotopen worden vaak gebruikt als tracers voor magmabronnen, vooral Sr- en Pb-isotopen. Er wordt aangenomen dat geen enkele isotoop van welk zwaar element dan ook kan worden gefractioneerd door de kristallisatie van magma. De initiële samenstelling van de Sr,Pb-isotopen is uniek in de chemisch veranderende stollingsreeksen, maar de verandering in de verhouding van Sr,Pb-isotopen houdt duidelijk verband met de lithologie en heeft een grotere spreiding in het graniet. Van de oceaan tot het continent vertonen Sr/⁸Sr en 206Pb/²04Pb een geleidelijk stijgende trend, maar in termen van specifieke waarden is het noodzakelijk om te verwijzen naar de resultaten van andere aspecten die uitvoerig bestudeerd moeten worden om de werkelijke situatie van aanpassing aan het werkgebied te verkrijgen. De studie van zeldzame aardelementen in graniet blijft ver achter bij die van basalt, en hoewel er enige vooruitgang is geboekt, is er nog steeds geen betrouwbare conclusie.